Lily nerwowo zagryzła wargę. Za dziesięć minu miała Zaklęcia a za cholerę nie mogła znaleźć odpowiedniej sali.
-Też masz teraz Zaklęcia?
Lily odwróciła się błyskawicznie. Za nią stał dwie Ślizgonki, Nyree i Emily.
-Zgadza się- Potter'ówna odpowiedziała nieco niepewnie, zastanawiając się czego te dziewczyny mogą od niej chcieć. Na widok jej miny wychowanki Domu Weża wybuchnęły śmiechem. Nie szyderczym śmiechem a radosnym, rozbawionym.
-Spokojnie- Nyree poklepała ją po ramieniu-wyglądałaś po prostu na zagubioną a my możemy zaprowadzić Cię do odpowiedniej sali.
Lily uśmiechnęła się do Ślizgonek.
-Dziękuję- powiedziała ciepło.
Nyree mrugnęła do niej po czym razem z Emily ruszyły bocznym korytarzem. Nie kłamały, naprawdę znały drogę gdyż po chwili znalazły się w sali od zaklęć. Dwie minuty przed rozpoczęciem lekcji.
-Dzięki- jeszcze raz powiedziała Lily w stronę dziewczyn.
-Nie ma za co- Emily obdarzyła ją swoim dumnym lecz przyjaznym uśmiechen po czym razem z Nyree usiadła na drugim końcu sali. Potter rozejrzała się niepewnie. Nie wiedziała do kogo może się przysiąść.
-Lily!
Lily odwróciła się w stronę głosu. To Peter machał jej ze swojej ławki.
-Hej, przysiądziesz się?- zapytał przyjaźnie.
-Jasne, dzięki- powiedziała Lily po czym zmusiła się do uśmiechu czując jak od tego bolą ją policzki.
-Te Zaklęcia... Fajna rzecz- mruknęła dziewczyna po nieco kłopotliwej ciszy.
-Tak, ja je uwielbiam!-Peter uśmiechnął się szeroko ale Lily zobaczyła że chłopak jest zakłopotany, jakby nie wiedział co powiedzieć.
-Spokojnie- Potter'ówna zniżyła głos niemal do szeptu, uśmiechając się ciepło-Nie musisz zmuszać się do rozmowy. Nie przy mnie.
***
Lily weszła do Wielkiej Sali przy akompaniamencie odgłosów wlatujących sów. Usiadła przy stole Ravenclawu. Obok niej siedział Peter. Dziewczyna napełniła talerz owsianką i spojrzała na Diggory'ego.
-Co u ciebie?- zapytała.ostrożnie. Dobrze widziała że chłopak jest nie w sosie. Utwierdziło ją w tym przekonaniu jego smutne westchnięcie.
-Dobrze- mruknął, unikając jej wzroku-A u ciebie?
Lily przełknęła kawałek tosta i odpowiedziała siląc się na beztroski ton:
-Och, wspaniale. Dziś mamy sobotę, to mówi samo za siebie.
Peter rzucił jej posępne spojrzenie. Lily dostała list z domu dzień wcześniej. Ona sama wysłała list już drugiego dnia szkoły. Nie napisała czego dowiedziała się o Caroline i Peterze. Skoro on nie widział w tym nic niezwykłego,nie chciała robić z tego sensacji choć było to dla niej conajmniej dziwne; z tego co wiedziała Cedric Diggory zginął w wieku 17 lat.
Lily dowiedziała się z listu że w domu wszystko dobrze, Ginny napisała o wszystkim, poczyniając od ważnych jak przeziębienie Harry'ego po takie pierdoły jak spieczenie jabłecznika. Oczywiście list kończył się litanią "Och, nadal nie mogę uwierzyć że jesteś już taka duża!". Ginny dodała jeszcze że cieszy się, że Lily została Krukonką gdyż Ravenclaw to "szlachetny Dom, trafiają tam znakomici ludzie, Tiara dobrze wybrała" i tak dalej i tak dalej aż Lily zastanawiała się czy nie przypomnieć matce że jest Gryfonką. Cieszyła ją akceptacja rodziców i po przeczytaniu listu była w świetnym humorze.
Teraz jednak widząc smutek w oczach Petera całe szczęście z niej uszło.
-Peter, co się stało? Mi możesz powiedzieć- powiedziała Lily cicho. Żadne z nich tego głośno nie stwierdziło ale powstała między nimi nić przyjaźni.
-Przepraszam Lily-Peter westchnął ciężko-Problemy rodzinne. Nie chce cię nimi obarczać. Zresztą za dużo nad sobą się użalam, to żałosne.
Wstał gwałtownie i wybiegł z Wielkiej Sali zostawiając po sobie niedojedzoną jajecznicę.
Lily straciła apetyt. Nagle dzień stracił swe kolory, udzielił jej się smutek Diggory'ego. Wiedziała że musi to być coś poważnego, bo Peter jako człowiek z natury beztroski i wesoły nie zamartwia się błahostkami.
Lily nie dokańczając śniadania wyszła z sali. Nie wiedziała dokładnie gdzie idzie, była zbyt zamyślona.
-Co ty tu robisz? Ej, do ciebie mówię, obudź się!- Lily poczuła że ktoś klepie... Nie, nie klepie, po prostu uderza ją w ramię. Odskoczyła zaskoczona.
-No wreszcie odzyskałaś świadomości- odezwała się poirytowanym głosem wysoka dziewczyna. Bo zielonej barwie mundurku Lily wywnioskowała że jest ona Ślizgonką a po odznace że prefektem.
-Alice Snow, rok V-powiedziała dziewczyna z sarkazmem-co ty tu robisz? To teren Ślizgonów- jej oczy spoczęły na błękitnych rękawach swetra Lily.
-Zamyśliłam się- mruknęła Krukonka.
-To widziałam- prychnęła Alice-Potter, nie pałętaj się tu- zniżyła głos- nie jesteś tu mile widziana.
Lily kiwnęła głową, ale nic nie rozumiała. Dlaczego nie jest tu mile widziana? Przecież nic nie zrobiła!
-Pomyśl- ciągnęła Ślizgonka tym samym, cichym głosem-Pomyśl kim jesteś... Ty i twoja rodzina.
-A teraz idź stąd-warknęła Alice swoim normalnym tonem ale w jej głosie zabrzmiała łagodność-Idź!
Lily posłusznie zawróciła i ruszyła w przeciwną stronę. Wydawało jej się że to gruba przesada. Wiedziała że Ślizgoni raczej nie pałają miłością do Potterów ale żeby coś jej z ich strony groziło? Nie, na pewno nie. Przecież Nyree i Emily były takie miłe... A jednak w oczach Alice było współczucie... I troska- pomyślała córka Wybrańca.
-Lily, gdzie Ci się tak śpieszy?- nagle przed dziewczyną pojawił się James, brat Lily, szkolny nicpoń i kapitan drużyny Gryffindoru.
-Idę do biblioteki- powiedziała mechanicznie. Zwykle to była wspaniała wymówka. Nie tym razem.
James udał że krzywi się z niesmaku.
-Do bibliotekii? Nie masz innego miejsca rozrywki? Chodź, akurat boisko jest wolne, nauczę Cię latać.
-Ale ja umiem latać- mruknęła dziewczyna.
-Dobrze latać- poprawił się Gryfon z łobuzerskim uśmiechem.
-Muszę odrobić zadanie z Transmutacji- zaprotestowała dziewczyna.
-Nie marudź, będzie fajnie- chłopak uśmiechnął się szeroko-Profesor Smith przepuści Ci tą pracę-dodał mrugając do niej.
Lily szczerze w to wątpiła. Mimo to westchnęła ciężko i powlokła się za bratem na boisko. Jak się okazało, Quidditch to była wymówka a na boisku czekała na Lily grupka Gryfonów tylko i wyłącznie płci męskiej uśmiechając się do niej głupkowato.
-James- warknęła Krukonka niebezpiecznie niskim głosem-Nie daję autografów. Mieliśmy latać.
Brat spojrzał na nią błagalnie.
-Obiecałem im- jęknął ale na widok jej zaciętej miny westchnął-Tak trudno podpisać kawałek papieru?- mruknął pod nosem po czym poszedł po miotły.
Lily pokręciła głową z niedowierzaniem. Jej brat czasem zachowywał się jak małe dziecko. Chwyciła jedną przyniesioną przez niego miotłę po czym wzbiła się w powietrze. To było cudowne uczucie. Czuła wiatr we włosach, słońce delikatnie ją ogrzewało a boisko było tylko rozmazanym kształtem, z taką prędkością leciała... Nagle zakręciło jej się w głowie. Poczuła się bardzo słabo. Nie czuła już wiatru, nie wiedziała gdzie ma początek a gdzie koniec, puściła miotłę...
A potem była ciemność.
Tak, w końcu wzięłam się za to i napisałam coś więcej. Może i nic specjalnego ale przynajmniej napisałam ;D. Przepraszam za błędy, bo na pewno są ale tworzyłam ten rozdział w notatniku w telefonie i potem tylko kopiowałam xD.
Mam nadzieję że podobało się :).
